Αγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη
Αγία Ολυμπία και οι Μάρτυρες του Λόφου των Καρυών
ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ - ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ
Κωνσταντίνος ΙΑ’ ο Παλαιολόγος ή  Δραγάσης
Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ
Η ιερή Πλάκα στον Μυστρά όπου ορκίστηκε ο τελευταίος Αυτοκτράτωρ , Κων. Παλαιολόγος
A work for the Grace of God
Homepage

Φυλακισμένα Μνήματα

Απόσπασμα από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια του Ίντερνετ:

«Φυλακισμένα Μνήματα  είναι η ονομασία ενός κοιμητηρίου το οποίο βρίσκεται στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας όπου οι Βρετανοί έθαβαν τους απαγχονισμένους αγωνιστές κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1955-1959 για την απελευθέρωση της Κύπρου από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το κοιμητήριο κατασκευάστηκε  από τους Βρετανούς επί Κυβερνήτη Τζον Χάρντιγκ. Σχεδιάστηκε σαν ένας περιτοιχισμένος μικρός χώρος δίπλα από τα κελιά των μελλοθανάτων και την αγχόνη. Έμεινε στην ιστορία με την ονομασία "Φυλακισμένα Μνήματα".

Οι Βρετανοί αποφάσισαν να θάβουν εκεί όσους εκτελούνταν για την δράση τους στον απελευθερωτικό αγώνα όπως και ηγετικές μορφές της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (Ε.Ο.Κ.Α.) που σκοτώνονταν σε μάχες για να μη μετατρέπονται οι κηδείες τους σε μαζικά συλλαλητήρια και μαχητικές διαδηλώσεις.

Στα Φυλακισμένα Μνήματα είναι θαμμένοι δεκατρείς αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α., από τους οποίους οι εννιά εκτελέστηκαν με απαγχονισμό στις φυλακές, τρεις έπεσαν στο πεδίο της μάχης και ένας πέθανε σε στρατιωτικό νοσοκομείο, μετά τον τραυματισμό του σε μάχη.

Η κηδεία γινόταν αμέσως μετά τον απαγχονισμό. Μοναδική παρουσία ήταν εκείνη του ιερέα των φυλακών που έψαλε τη νεκρώσιμη ακολουθία έξω από την κλειστή είσοδο του κοιμητηρίου. Ύστερα οι Βρετανοί τους έθαβαν, χωρίς να παρευρίσκεται κανένας συγγενής των νεκρών ή άλλος Ελληνοκύπριος. Οι συγγενείς των νεκρών μπόρεσαν να επισκεφθούν τους τάφους μόνο μετά το τέλος του αγώνα.

Οι εννέα απαγχονισθέντες, όλοι τους νέοι ηλικίας 19-24 ετών, είναι με τη σειρά που εκτελέστηκαν: Μιχαήλ Καραολής, Ανδρέας Δημητρίου (απαγχονίστηκαν μαζί στις 10 Μαΐου 1956), Ανδρέας Ζάκος, Ιάκωβος Πατάτσος, Χαρίλαος Μιχαήλ (απαγχονίστηκαν μαζί στις 9 Αυγούστου 1956), Μιχαήλ Κουτσόφτας, Στέλιος Μαυρομάτης, Ανδρέας Παναγίδης (απαγχονίστηκαν μαζί στις 21 Σεπτεμβρίου 1956), Ευαγόρας Παλληκαρίδης (απαγχονίστηκε στις 14 Μαρτίου 1957).

Στα Φυλακισμένα Μνήματα αναπαύονται ακόμα τέσσερις αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. οι οποίοι έπεσαν μαχόμενοι. Οι Άγγλοι αρνήθηκαν να δώσουν τις σωρούς των ηρώων στις οικογένειές τους, φοβούμενοι τις λαϊκές εκδηλώσεις κατά την κηδεία τους. Τους έθαψαν στο κοιμητήριο των φυλακών, όπως τους απαγχονισθέντες. Οι τέσσερις αγωνιστές που όλοι έπεσαν στο πεδίο της μάχης είναι οι ακόλουθοι: Μάρκος Δράκος, Γρηγόρης Αυξεντίου, Στυλιανός Λένας, Κυριάκος Μάτσης.

Σε τέσσερις τάφους του κοιμητηρίου των Κεντρικών Φυλακών οι Άγγλοι έθαψαν οκτώ νεκρούς για εξοικονόμηση χώρου.

Στον τοίχο του κοιμητηρίου υπάρχει η επιγραφή: "Τ΄ αντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται"»

Ένα μνημείο για τον ελληνισμό αλλά και για κάθε αγωνιστή, για κάθε ελεύθερο άνθρωπο, απανταχού της Γης. Ένας τόπος που η Ιστορία κλίνει ευλαβικά το γόνυ.

Εδώ το δάκρυ γίνεται βροχή για να ποτίσει το αγιασμένο με νεανικό αίμα, χώμα ώστε το δεντρί της Ελευθερίας να κάνει ρίζες βαθιές και με τα κλαριά του να καλύψει όλο το μαρτυρικό νησί.

Ηθικό χρέος ο σεβασμός στους νεκρούς

Όλοι οι λαοί, με πολιτισμό μεγάλο ή μικρό, που σημάδεψαν λίγο ή πολύ την αέναη διαδρομή της Ιστορίας σέβονταν τους νεκρούς και τους τιμούσαν. Ακόμα και τους εχθρούς. Όταν δεν το έκαναν… το έκρυβαν βαθιά, εκεί που – όπως πίστευαν – δεν θα έφτανε ποτέ η ανθρώπινη περιέργεια.

Η αρχαία ελληνική γραμματεία βρίθει παραδειγμάτων για το δικαίωμα και το ηθικό χρέος να τιμήσει κανείς τους νεκρούς του.

Η Αντιγόνη του Σοφοκλή συγκρούεται με τον Κρέοντα και πληρώνει με τη ζωή της την σπονδή και την πρόχειρη ταφή του αδελφού της τονίζοντας ότι οι θεϊκοί νόμοι είναι πάνω από τη βούληση του βασιλιά.

Η περιύβριση του νεκρού χαρακτηριζόταν «σκύλευση», αμάρτημα βαρύ που επέσυρε θεϊκή τιμωρία.

Ο Όμηρος περιγράφει τον διασυρμό του Έκτορα από τον Αχιλλέα, την μετάνοια του ημίθεου, την παράδοση του λειψάνου στον ικέτη Πρίαμο, τις θυσίες και τους νεκρικούς αγώνες αλλά και το τέλος του ήρωα στην επόμενη μάχη.

Στο περιβόλι των Αγίων

Διαβαίνοντας το κατώφλι της Ιεράς Μονής του Αγίου Ραφαήλ, η κατάνυξη ξεχειλίζει στην ψυχή. Αντικρίζοντας τα λείψανα των μαρτύρων Ραφαήλ,  Νικολάου και Ειρήνης το πύρωμα της καρδιάς φουντώνει. Η συγκίνηση κάνει τα μάτια υγρά και το στόμα ξερό. Μια προσευχή χωρίς λόγια αναπέμπεται νοερά στη χώρα των ψυχών.
Μα στον περίβολο μια έκπληξη περιμένει τον παρατηρητικό επισκέπτη. Ένας ωραίος πετρόχτιστος τοίχος με δύο πόρτες. Δίπλα η μία στην άλλη. Η μεγάλη είναι μια από τις εισόδους του μοναστηριού. Η μικρή;

Τι υπάρχει πίσω από την ταπεινή λευκή καγκελόπορτα; Σήμανση καμιά… Αν κοιτάξεις όμως προσεκτικά, στα αριστερά υπάρχει κάτι. Ένα μνήμα. Ένας τάφος πίσω από τον τοίχο. Ένας άνθρωπος κείτεται εδώ. Εκοιμήθη το καλοκαίρι του 74, τη νύχτα που τα παράλια της ευλογημένης Ιωνίας έμοιαζαν πιο απειλητικά από ποτέ. Τη νύχτα του Αττίλα. Το όνομά του Αγγελος Ράλλης.

Ποιος είναι αυτός που ετάφη εντός του περιβόλου της μονής; Ένας άνδρας σε ένα γυναικείο μοναστήρι; Τα ιστορικά ντοκουμέντα και τα έγκυρα βιβλία του ιστορικού της αποκάλυψης περιγράφουν αναλυτικά, πως πρόκειται για έναν «εκ των πρωταγωνιστών της εύρεσης των λειψάνων των αγίων» και δωρητή της εκτάσεως στην οποία είναι χτισμένο το καθολικό της Μονής!

Ο Αγγελος Ράλλης το 1959 πολεμούσε μόνος του απέναντι σε ενα χωριό και μια τοπική κοινωνία που θεωρούσε τις επερχόμενες αποκαλύψεις απλά.. απάτη.Μετέπειτα αγωνίστηκε να αποδείξει στις αρχές την αλήθεια των..γεγονότων. Πάλεψε απέναντι σε αντιλήψεις και συμφέροντα και οταν χρειάστηκε να ανοίξει δρόμο για το χώρο των ανασκαφών δεν δίστασε να πάει κατηγορούμενος στα δικαστήρια. Χάρισε το κτήμα του για να κτιστεί η Ιερά Μονή Αγίου Ραφαήλ . Απο την 25η Απριλίου 1962 σαν μέλος της Ερανικής Επιτροπής Ανεγερσεως πραγματοποίησε πολυ σημαντικό έργο ώστε να κτισθούν πολλά τμήματα της Ιεράς Μονής.

Πέρα απο ιστορικά δεδομένα, ο Αγγελος Ράλλης επελέγει απο την ίδιο τον Κύριο μας για να εκτελέσει μια αποστολή που έμοιαζε αδύνατη υπο τις συνθήκες που επρόκειτο να συμβεί. Οποιος διαβασει προσεκτικά τα έγκυρα βιβλία εκείνης της εποχής θα διαπιστώσει εύκολα απο τις μαρτυρίες και τα γεγονότα οτι η αποστολή του ανθρώπου ήταν να καταφέρει το αδύνατον. Αυτη την αποστολή την πραγματοποίησε και του αξιζει κάθε τιμή.

Για το επισκέπτη βέβαια το κυρίαρχο ερώτημα είναι ποιός και γιατί αποφάσισε να αναγείρει τον τοίχο και να αποκλείσει τον τάφο του. Διότι, αρχικώς τοίχος δεν υπήρχε. Κατασκευάστηκε αργότερα, είναι προφανές.

Φυλάκισαν ένα ακόμη μνήμα, σαν να ντρέπονταν για τον άνθρωπο. Ο οποίος, κατά την κυρίαρχη θεολογική άποψη είναι κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού. Αν πάλι, το κίνητρο είναι ο φθόνος τότε οι εμπνευστές αυτής της πράξης απέχουν παρασάγγας από την έννοια του Θεού της αγάπης και της ευσπλαχνίας. Και τέλος αν πρόκειται για προσωπικές διαφορές, ακόμη δηλαδή και αν κάποτε αδικήθηκαν οι δράστες από τον εκλιπόντα, τότε ποια συγχώρεση διδάσκουν στους πιστούς ;

Ζούμε στην εποχή των εκπτώσεων. Όλα μικραίνουν. Το ήθος, το φιλότιμο, οι αξίες που διδαχτήκαμε από τους προγόνους μας κι εκείνοι από τους δικούς τους προγόνους.

Οπως δείχνουν τα γεγονότα υπάρχουν και άλλοι Ελληνες που δεν απολαμβάνουν τον τρόπο με τον οποίο περικυκλώθηκε ο τάφος.

ΥΓ.: Αναζητώντας πληροφορίες για το θέμα στο διαδίκτυο, εντόπισα και ένα άρθρο που υπογράφεται από τον κ. Δημήτρη Καμενή, δήμαρχο της Λουτρόπολης Θερμής Λέσβου, του δήμου, δηλαδή όπου βρίσκεται η Μονή, ο οποίος επίσης εχει εκφράσει παράπονα για το ίδιο θέμα, και σε μια αποστροφή του τονίζει:

«… Στην πολύχρονη αυτή επικοινωνία υπήρξαν φορές που οι σχέσεις δοκιμάστηκαν. Υπήρξαν φορές που μετέφερα προβληματισμούς, διαμαρτυρίες και παράπονα. Επέμεινα, κάποτε, ότι το μνημείο του Άγγελου Ράλλη, πρωτεργάτη της ίδρυσης του μοναστηριού, δε θα επρεπε να είναι «παραπεταμένο» πίσω από έναν ψηλό τοίχο…».

*Το κείμενο δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα http://www.emprosnet.gr/Opinions/articles/?EntityID=3f7de926-515b-4f6f-ae24-9c0268e844b0

Και φέρει ημερομηνία 12 Αυγούστου 2009

Ευχαριστούμε
www.agios-rafael.org


*Η ιστοσελίδα δεν φέρει καμία ευθύνη για δηλώσεις-αναφορές-συζητήσεις , τρίτων ατόμων που βρίσκονται σε ιστοσελίδες συνδέσμων εκτός του www.agios-rafael.org. Ο αναγνώστης οφείλει να κάνει την όποια δική του έρευνα για να καταλήξει με ασφάλεια σε δικά του συμπεράσματα σχετικά με όποιο θέμα αναλύουμε στις σελίδες μας. Η όποια αναφορά σε σελίδες Τρίτων εξυπηρετεί απλά και μόνο ανάγκες πληροφόρησης.